"Bugün açız yine evlatlarım" diyordu peder
Bugün açız yine, lakin yarın, ümid ederim
sular biraz daha sakinleşir. Ne çare, kader
"Hayır, sular ne kadar coşkun olsa ben giderim."
Diyordu oğlu, "Yarın sen biraz ninemle otur.
Zavallıcık yine kaç gündür hasta"
Olur , biraz da sen çalış oğlum, biraz da sen çabala
Ninen baban, iki miskin, biz artık ölmeliyiz.
Çocuk düşündü, şikayetli bir nazarla,
Ya biz , ya ben nasıl yaşarım siz ölürseniz.
Hala , dışarda gürleyerek kükremiş bir ordu gibi
Döverdi sahili binlerce dalgalar asabi.
Yarın sen ağları gün doğmadan hazırlarsın
Sakın yedek biraz ip, mantar almadan gitme.
Açınca yelkeni hiç bakma, oynasın varsın
Kayık çocuk gibidir: Oynuyor mu kaydetme
Dokunma keyfine; yalnız tetik bulun, zira
Deniz kadın gibidir: Hiç inanmak olmaz ha.
Deniz , dışarda uzun sayhalarla bir hırçın
kadın gürültüsü , neşreyliyordu ortalığa
"Yarın küçük gidecek yalnız, öyle mi, balığa"
O gitmek istedi; "Sen evde kal" diyor.
Ya sakın , O gelmeden ben ölürsem.
Kadın bu son sözle düşündü kaldı; balıkçıyla oğlu yan gözle
soluk dudaklarının ihtizaz-ı hasirine
bakıp sükut ediyorlardı.Başlarında uçan
kazayı anlatıyorlardı böyle birbirine.
Dışarda fırtına gittikçe pür-gazab, cuşan
Bir ihtilac ile etrafa ra'şeler vererek uğulduyordu.
Şafak sökerken O, yalnız, bir eski tekneciğin
düğümlü, ekli, çürük ipleriyle uğraşarak
ilerliyordu.Deniz aynı şiddetiyle şırak , şırak dövüp eziyor
köhne teknenin şişkin siyah kaburgasını... Ah açlık, ah ümid
Kenarda, bir taşın üstünde bir hayal-i sefid
Eliyle engini güya işaret eyleyerek
Diyordu: "Haydi , nasibin o dalgalarda, yürü"
Yürür zavallı kırık teknecik, yürür;
"Yürümek nasibin işte bu! Hala gözün kenarda.Yürü!"
Yürür, fakat suların böyle kahr-ı hiddetine
Nasıl tahammül eder eski, hasta bir tekne?
Deniz ufukta, kadın evde muhtazır. Ölüyor
Kenarda üç gecelik bar-ı intizariyle
Bütün felaketinin darbe-i hasariyle
tehi, kazazede bir tekne karşısında peder,
uzakta bir yeri yumrukla gösterip gülüyor.
Yüzünde giryeli, muzlim, boğuk şikayetler.
Şiir:Tevfik Fikret
.jpg)
